Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Recenzje. Pokaż wszystkie posty

„Inhumans”, czyli czas surferów

 Oglądając dwa premierowe  odcinki najnowszego serialu stacji ABC pt. „Inhumans” – kolejnej z „cegiełek” filmowo-telewizyjnego uniwersum Marvela – przypomniał mi się, niezbyt wysokich lotów zresztą, dowcip pochodzący z jednego z odcinków „Przyjaciół”. Odgrywana w nim przez Jennifer Aniston młoda Rachel – stawiająca pierwsze kroki jako kelnerka – pyta swojego szefa (w którego wcielił się zresztą Max Wright, lepiej znany miłośnikom s-f z roli Williego Tannera w „Alfie”) o opinię na temat zdolności wokalnych jej przyjaciółki, Phoebe (Lisa Kudrow). Kierownik kawiarni z rozbrajającą szczerością odpowiada: „Nie chodzi o to, że jest kiepska. Chodzi o to, że jest tak bardzo kiepska, że mam ochotę włożyć sobie palec do nosa i zacząć grzebać w mózgu”. Trudno o lepszą ocenę aktorskich „Inhumans”.

W zasadzie pastwienie się nad tym „tworem” nie jest zbyt eleganckie. Już bowiem od momentu rozpoczęcia produkcji brakowało w materiałach promocyjnych jakiegokolwiek „poweru”. Przeciętne zwiastuny, mętne opisy i nie do końca sprecyzowane miejsce „Inhumans” w całościowym planie Marvela (tym bardziej niepokojące, iż pierwotnie „Nieludzie” projektowani byli jako produkcja kinowa) raczej nie zapowiadały niczego znaczącego. Obawy fanów wzmacniało zaangażowanie w roli producenta Scotta Bucka, którego (delikatnie mówiąc) niezbyt cenione dokonania przy netflixowym „Iron Fiście” kładły się cieniem na kolejnym komiksowo-telewizyjnym eksperymencie. Pierwsze recenzje nadchodzące zza oceanu nie pozostawiały wątpliwości – w gwiazdozbiorze Marvela pojawił się bezdyskusyjny i niemalże kompletny gniot. Jako osoba, która ma jednakże zwiększony próg tolerancji na komiksowo-filmowe głupotki (potrafię świetnie się bawić na seansach „Hulka” Anga Lee czy nawet „Spider-Mana 3” Sama Raimiego) musiałem jednak osobiście zmierzyć się z „Inhumans”. Zorganizowany w pierwszy wrześniowy weekend w kinach sieci Imax pokaz dwóch premierowych odcinków serialu nie pozostawił jednak wątpliwości – jest źle, a nawet gorzej, niż można by przypuszczać.

„Inhumans” to produkcja, która zawodzi (i to niezwykle sromotnie) na praktycznie każdym poziomie – fabularnym, aktorskim, produkcyjnym i koncepcyjnym. I choć rozumiem, że produkcje telewizyjne trudno jest obwiniać za niższe niż w kinie standardy techniczne czy reżyserskie, to jednak mówić tu trzeba by o akceptowalnym poziomie „taniości” „Arrowa” czy „Agentów T.A.R.C.Z.Y.” oraz o „taniości” wręcz bezwstydnej, która w oczywisty sposób świadczy o tym, iż scenariusz „Inhumans” pisany był na kolanie, podobnie jak na kolanie klejone były praktycznie wszystkie dekoracje. Zacznijmy jednak od fabuły, gdyż o takowej – przynajmniej na gruncie otwierających całość odcinków – w zasadzie powiedzieć można najmniej. Oto bowiem niejaki Maximus, w którego wciela się Iwan Rheon, dorasta w cieniu swego brata – Black Bolta (Anson Mount) – a zarazem króla osiedlonej na księżycu rasy „nadludzi” zwanej Inhumans. Jako że Maximus nie ma specjalnie „nadludzkich” umiejętności, traktowany jest jako gorszy członek rodziny królewskiej, co wraz z zasadniczą rozbieżnością zdań na temat powrotu Inhumans na Ziemię prowokuje go do wszczęcia antykrólewskiej rewolty. Black Bolt i grupa zaufanych mu Inhumans trafiają na powierzchnię planety (a ściślej mówiąc – na Hawaje), dzięki teleportacyjnym zdolnościom psa Lockjawa. W ślad za nimi rusza oczywiście wierna straż Maximusa (która składa się w zasadzie z samotnej zabójczyni), a śmiechu jest przy tym co niemiara.

Sztampowość scenariusza dałoby się jeszcze jakoś znieść, gdyby nie fakt, że „Inhumans” to serial po prostu… głupi. I to nie uroczo głupi, w stylu Nicolasa Cage’a kierującego płonącą koparką w filmie „Ghost Rider: Duch zemsty”. O nie, głupota jest tutaj tak dosadna, że w trakcie seansu kilkukrotnie widz ma ochotę odpiłować sobie głowę, aby nie śledzić dalej całkowicie absurdalnych etapów historii. Już pierwsza scena nie pozwala zresztą brać reszty serialu zbyt poważnie – ścigana po dżungli przez uzbrojonych zbirów dziewczyna wpada na drzewo, zza którego chyłkiem wychyla się Triton (Mike Moh), wygłaszający szekspirowską frazę: „Jesteś jedną z Inhumans. Pomogę ci. Chodź ze mną”. Szczytem wszystkiego jest natomiast cały oddzielny wątek dotyczący przebywającego na Ziemi Gorgona i… grupy surferów. Tak, surferzy dostają tutaj kilka znamiennych scen, w trakcie których perorują na temat kosmicznych cywilizacji, a na informację o zbliżającej się do Gorgona grupie żołnierzy Maximusa reagują gotowością do walki. Na osobne omówienie zasługuje także zresztą cały „hawajski” etap „Inhumans”- począwszy od specyficznych procedur tamtejszej policji w związku z zatrzymaniem Black Bolta (w skrócie – dla hawajskich policjantów gość emitujący ultradźwięki z gardła to najwyraźniej „business as usual”), aż po „przebiegły” plan Medusy (Serinda Swan), dotyczący wtopienia się w lokalną społeczność. Dla ciekawskich – Medusa po prostu staje w kolejce do wycieczkowego autokaru i odjeżdża nim nie wzbudzając jakiegokolwiek zainteresowania.

„Bieda” „Inhumans” bije jednak nie tylko z kolejnych elementów fabuły czy też działań poszczególnych postaci. Jest to bowiem serial, którego jakość technicznego wykonania także pozostawia wiele do życzenia – wielokrotnie podświadomie trzymałem kciuki, aby stojąca obok bohaterów ściana nie runęła na nich z hukiem. Księżycowe miasto Attilan składa się właściwie wyłącznie z szarych korytarzy, a i sami Inhumans wyglądają wyjątkowo… ludzko. Wyjątkiem jest tu jedna skrzydlata kobieta oraz człowiek-projektor, który za pomocą mucho-podobnych oczu wyświetla bohaterom zdarzenia rozgrywające się na Ziemi. Nawet kolorowa i „kreskówkowa” czołówka serialu wydaje się jakby żywcem wyciągnięta z głębokich lat 90. – na poziomie realizacyjnym wszystko wygląda zatem topornie i archaiczne, z jednym jedynym wyjątkiem komputerowo animowanego Lockjawa, na którego wydano najwyraźniej lwią cześć realizacyjnego budżetu.

Nie staram się być na siłę złośliwy pod adresem serialowych „Inhumans”. Jak pisałem wcześniej, nawet z najgorszych gniotów staram się zazwyczaj wyciągnąć rzeczy pozytywne i względnie udane, które w jakikolwiek sposób mogą wynagrodzić poświęcony im czas. W tym jednak wypadku naprawdę trudno jest znaleźć mi jakąkolwiek wartość, która pozwoliłaby mi napisać: „Inhumans to chała, ale obejrzyjcie bo x czy y jest fajne”. Naprawdę nie potrafię wskazać nic choćby poprawnego w tej produkcji. Część krytyków chwali kreacje Rheona i Mounta, ale dla mnie doskonale wpisują się one w stylistykę towarzyszących im dekoracji – są byle jakie. Owszem, widać, że obaj aktorzy mogliby wykrzesać ze swoich postaci zdecydowanie więcej, ale zwyczajnie brakuje im scenariuszowego paliwa. Black Bolt po przeniesieniu na Ziemię zachowuje się jak połączenie Goofy’ego z Jasiem Fasolą, a Maximus w swoim entourage’u niezrozumianego/despotycznego królewskiego brata jest tak bardzo bezbarwny i sztampowy, iż niemalże zaciera całkowicie swą cudownie ekstremalną kreację z „Gry o tron”.

„Inhumans” mieli zresztą – według zapowiedzi producentów – stać się marvelowską „Grą o tron”. Jak wspomniałem jednak przy innej okazji, „Inhumans” to raczej marvelowski odpowiednik tureckiego serialu „Wspaniałe stulecie” z podobnym poziomem realizacji i artyzmu. Nie jestem w stanie stwierdzić jak dobre musiałyby być kolejne odcinki, aby mogły one wynagrodzić katusze, które wycierpiałem podczas seansu w Imaxie. I choć bardzo chętnie przyjmę każdą dozę kontrargumentów, wyjaśniających mi, iż najnowsze osiągnięcie Scotta Bucka to jednak nie aż tak totalna porażka, to jednak nie potrafię sobie wyobrazić co takiego można by docenić w tym serialu. Póki co uznaję go zatem za pierwszą bezapelacyjnie żenującą (tak, należę do osób, które bronią „Iron Fista”) plamę na mapie Marvel Studios, które dotąd broniło się przed poziomem wpadek konkurencji w rodzaju „X-Men Geneza: Wolverine”. Na pytanie zatem: „czy warto Inhumans obejrzeć?”, odpowiadam: „Tak, ale tylko jeśli chcecie ujrzeć całkowite upodlenie komiksowego materiału”. Ostrzegam, nie jest to ładny widok.

Tomasz Żaglewski

Outcast: Opętanie - Tom 1 & 2 [RECENZJA]




Nie lubię Roberta Kirkmana. Ten człowiek niezwykle utrudnia mi wypowiadanie absolutnych zdań typu „nie czytam komiksów o zombie” czy też „superhero i żywe trupy nie pasują do siebie i nie da się napisać dobrego komiksu łącząc te światy”. A tu przychodzi Kirkman, tworzy Marvel Zombies i świetnie się bawię podczas lektury. Co więcej! Bezczelnie tworzy jedną z moich ulubionych inkarnacji Black Panthera, praktycznie zmuszając mnie do polubienia stworzonego przez siebie świata! Nie lubię Roberta Kirkmana.





Ta myśl towarzyszyła mi, gdy zabrałem się za „Outcast: Opętanie”. Rzadko sięgam po horrory i gdzieś w tyle głowy siedzi we mnie przeświadczenie, że niezwykle ciężko napisać komiks, który będzie w stanie wywołać podobne reakcje, co filmowy „Egzorcysta” czy nawet „The Ring”. Jak widać, każdy z nas ma swoje komiksowe uprzedzenia i nie jestem tym jedynym ich pozbawionym. 

Tym bardziej jednak chciałem zmierzyć się z dziełem Kirkmana i Azacety, mając w pamięci „Marvel Zombies” (tak, nie czytałem „The Walking Dead”. Możecie już mnie zlinczować :P ) oraz sporo pozytywnych opinii znajomych. I – niestety – znów pozostało mi powtórzyć, że Kirkman utrudnia mi życie. Oba tomy „Opętania” pochłonąłem łapczywie, chwilami szybko i płytko oddychając, jakbym stał obok głównych bohaterów i był niechętnym uczestnikiem kolejnych, niepokojących wydarzeń. Podczas lektury serducho nieraz mi szybciej zabiło.

„Outcast: Opętanie” opowiada historię Kyle’a Barnesa, który od dziecka napotyka ludzi zachowujących się jakby nie byli sobą. Ludzi, którzy zostali opętani przez demony i którzy czegoś od niego chcą. Po latach ukrywania się, wraz z wielebnym Andersonem próbują zrozumieć, co przyciąga demony do Kyle’a i rozpocząć nierówną walkę ze złem. Czym są te demony? Czego chcą od Kyle’a? Czy można uratować opętanych? To pytania, z którymi zmagają się bohaterowie i czytelnik zarazem.
Fabuła „Opętania” nie byłaby tak wciągająca, gdyby nie sposób konstrukcji postaci – nieudaczników, zagubionych, odpychających, momentami irytujących. Ale te cechy nie są tworzone ad hoc, by stworzyć sztuczną trójwymiarowość. Powstają w wyniku doświadczeń, o których dowiadujemy się z czasem i nagle stawiają zachowanie danej postaci kilkadziesiąt stron wcześniej w innym świetle. To rozwiązanie znakomicie pasuje do całej opowieści, w której czytelnik ma być równie zagubiony jak Kyle, dzięki czemu łatwiej budowane jest napięcie z każdą kolejną sceną.

Celowo użyłem słowa „sceną”, ponieważ doświadczenie czytania „Opętania” bardzo przypomina oglądanie dobrego horroru. Ogromna w tym oczywiście zasługa Paula Azacety. Warto zwrócić uwagę na to, jak operuje cieniem lub „zbliżeniami” na twarze opętanych. Warstwa wizualna „Outcast” idealnie współgra z tonem opowiadanej historii. Nie otrzymujemy epatowania brzydotą, nazbyt efekciarskich potworów – wszystko dzieje się w brudnym, szarym świecie małego miasteczka, wśród zwykłych ludzi – ani pięknych, ani specjalnie brzydkich. Ponadto wizualny sposób przedstawienia historii pozwala ci śledzić jej tok nawet jeżeli zignorujesz wszystkie napisy. I – co może najważniejsze – powrót jest równie wciągający jak pierwsza lektura.
Nie lubię Roberta Kirkmana, ponieważ jest tak świetnym scenarzystą. I nawet jeżeli nie jesteś fanem horrorów, zjawisk nadprzyrodzonych i demonów, to powinieneś sięgnąć po „Outcast: Opętanie”. A gdy już sięgniesz, wracać do tego komiksu w deszczowe dni, gdy siedzisz sam w wielkim domu i słyszysz dziwne skrzypienie na strychu…
OCENA: 
Tom 1: Otacza go ciemność 4,5/6 
Tom 2: Bezkresne, nieprzebyte zgliszcza 5/6



Outcast: Opętanie
Tom 1: Otacza go ciemność & Tom 2: Bezkresne, nieprzebyte zgliszcza
Scenariusz: Robert Kirkman 
Rysunek: Paul Azaceta
Tłumaczenie: Marek Starosta
Wydawnictwo: Mucha Comics

Kapitan Ameryka: Biały - Recenzja

Kapitan Ameryka Biały

Jeph Loeb i Tim Sale przygotowali cztery „kolorowe” tomy tworzące serię opowieści o utraconych miłościach i emocjonalnych rozterkach superbohaterów. Historie znacznie bardziej skromne, intymne, koncentrujące się ukazaniu tego, w jaki sposób herosi radzą sobie ze stratą osoby bliskiej i prześladującymi ich wspomnieniami. Tak było w przypadku komiksu „Daredevil: Żółty”, „Spider-Man: Niebieski” jak i „Hulk: Szary”. 



W przeciwieństwie do wymienionych wyżej historii „Biały” koncentruje się jednak nie na romantycznym uczuciu, a na przyjaźni męsko-męskiej pomiędzy Stevem Rogersem a Jamesem Buchannanem Barnesem – Kapitanem Ameryką a Buckym. Sentymentalny ton opowieści jest utrzymany; podobnie jak Peter Parker w „Niebieskim”, tak i Rogers wspomina, wyrzuca sobie błędy przeszłości i komentuje swoje odczucia z lat wojny. Jego myśli odpływają ku jednej wspólnej akcji we Francji, choć przecież równie dobrze mógłby wspominać tak wiele innych przygód. Podczas tej akcji naszym bohaterom przyjdzie zmierzyć się z Red Skullem działając ramię w ramię z sierżantem Furym i Straszliwym Komando. Ale to nie superzłoczyńca jest w tej histori najważniejszy, a przyjaźń i relacje pomiędzy superżołnierzem a jego młodym pomocnikiem.

„Biały” cierpi przez towarzystwo poprzednich "kolorowych" historii Sale’a i Loeba. "Żółty" i przede wszystkim "Niebieski" potrafią naprawdę wzruszyć i oddać zarówno ciężar straty jak i sposób, w jaki dany bohater stara się sobie z tą stratą poradzić. Opowieść o Kapitanie Ameryce niestety w tym względzie zawodzi. Uzewnętrzniający się Steve Rogers brzmi dla mnie odrobinę nienaturalnie, a i sama przygoda we Francji niestety nie oddaje wyjątkowości ich relacji czy jej znaczenia dla zrozumienia smutku i bólu Capa. Nie oznacza to, że fabuła, dialogi i intryga są koślawe. Ciężko tym elementom coś zarzucić (może poza tą nietypową „gadatliwością” Rogersa), ale równie ciężko znaleźć coś wyróżniającego się. Ot, standardowa historia z Kapitanem Ameryką, w której jest prawym, odrobinę wręcz naiwnym idealistą, który potrafi stawić czoło nawet niewyobrażalnym przeciwnościom losu. Niby wszystko w porządku, a jednak ciężko pozbyć się wrażenia, że czegoś brak.
Kapitan Ameryka - Biały

Podobnie przedstawia się wizualna strona komiksu. Nie ukrywam, Kapitan Ameryka Tima Sale’a nie jest „moim” Kapitanem. Choć „Biały” wypełniony jest znakomitymi rysunkami i ciężko mi znaleźć jeden kadr, z którego nie da się odczytać emocji Steve’a, to nie potrafiłem pozbyć się wrażenia, że to jakiś „inny” Kapitan (#GiveBackTheShield …#GiveItToSamWilson ;-) ). Wiem, to brzmi jak nieuzasadnione narzekanie i opieranie się na moich subiektywnych odczuciach, dla którego nie powinno być miejsca w recenzji. Ale to „narzekanie” prowadzi do uzasadnionych komplementów wobec Sale’a. Otóż moje odczucie „inności” Steve’a wynikało częściowo z tego, że rysownikowi udało się znakomicie ukazać Kapitana Amerykę bezradnego, naiwnego, zagubionego. Nie dlatego, że przygniata go armia nieprzyjaciół, a ponieważ rozmawia z Buckym i próbuje być „starszym bratem”, który przecież wcale nie przeżył więcej od swojego młodszego partnera. Czytając tom zatrzymajcie się na chwilę nad tym, jak Sale rysuje twarz Steve’a Rogersa. Udaje mu się pokazać delikatność, może nawet nieporadność, która przecież musi być ukryta pod pewnością siebie. Przecież Kapitan powinien być wzorem dla innych żołnierzy (...i przede wszystkim dla Bucky’ego) i nie powinien zdradzać takiego zagubienia. Jak się zatem okazuje, moje narzekanie jest tylko po to, by docenić strefę wizualną „Białego”, nawet gdy nie potrafię przyzwyczaić się TEGO Kapitana.

Trochę mi żal, że Loebowi nie udało się stworzyć historii, która na dłużej pozostanie w pamięci czytelnika. Relacja Steve – Bucky przerabiana była już co prawda wiele razy ale akurat w duecie Sale & Loeb pokładałem wiarę, że przyniosą czytelnikom nowy punkt widzenia, który na stałe trafi na półkę z ulubionymi historiami o Kapitanie Ameryce. Niestety tak się nie stało, ale „Biały” to wciąż dobry, poprawny komiks, przynoszący znacznie więcej satysfakcji w warstwie wizualnej niż fabularnej. Tylko rozpuszczeni poprzednimi „kolorami” z pewnością oczekiwaliśmy więcej, przez co możemy czuć się bardziej zawiedzeni niż może powinniśmy.

OCENA: 3,5/6 

Kapitan Ameryka - Biały

Tytuł oryginalny: Captain America: White
Scenariusz: Jeph Loeb
Rysunek: Tim Sale
Tłumaczenie: Marek Starosta
Wydawnictwo: Mucha Comics
Liczba stron: 160
Oprawa: twarda

SĘDZIA DREDD KOMPLETNE AKTA 13 - Recenzja

Brody z kosmosu - Sędzia Dredd

Tak można jednym zdaniem zrecenzować ten komiks: Kultowi scenarzyści John Wagner i Alan Grant wraz z całą plejadą rysowników dostarczają zbiór historii, w którym każdy fan komiksu znajdzie coś dla siebie - nawet jeżeli Sędzia Dredd ani odrobinę go nie interesuje.
Dziękuję, dobranoc. 

Totalnie nie nostalgia - recenzja

Powieści graficzne bazujące na życiorysie autora konfrontują czytelnika z jego uczuciami, pewnymi poglądami, sposobem patrzenia na świat. Przykładem tego typu realizacji są Marzi Marzeny Sowy i Sylvaina Savoia czy Persepolis Marjane Satrapi. Do grona komiksów autobiograficznych dołączyła wydana na początku tego roku Totalnie nie nostalgia. Memuar. Ponad 200-stronicowe dzieło skupiające się na losach scenarzystki Wandy Hagedorn zostało zilustrowane przez Jacka Frąsia. Składające się na ten tom opowieści stanowią wgląd w życie Hagedorn, często bolesne i ponure, w którym kluczową rolę odegrała rodzina scenarzystki.

Tańcząc z komiksami, czyli recenzencki twist #7

Tym razem zapraszamy na spotkanie z zuchwałą legendą bluesa, ostatnią podróżą Władcy Snów, kolejną wielką walką Batmana z Jokerem, armią mężnego Leonidasa, trawiącym Gotham super-narkotykiem i wieloma Spider-Manami naraz.

Ms Marvel – niezwykła bohaterka, niezwykły komiks? - Recenzja


O Ms Marvel zrobiło się głośno już w momencie publikacji pierwszego zeszytu nowej serii w roku 2014, a nawet jeszcze wcześniej, gdy pierwsze promocyjne materiały trafiały do sieci. Podobnie informacja o planowanej publikacji w Polsce odbiła się głośnym echem. Z jednej strony szybko dało się zauważyć komentarze podkreślające jak „przełomowy” czy „ważny” jest to komiks, z drugiej zaś te poświęcone „poprawności politycznej Marvela” oraz „ocieplaniu wizerunku muzułmanów”. Często tego typu debaty upstrzone były komentarzami osób, które już wiedziały o politycznym, ideologicznym wydźwięku komiksu, nawet go nie przeczytawszy. Zatem nie powinno być zaskakujące, że po publikacji pierwszego tomu przygód Kamali Khan niewiele się zmieniło. „Oświecona” grupa dalej cierpiała, ostrzeliwana pociskami ideologii multikulturalizmu, które najwyraźniej wystrzeliwały co drugi kadr komiksu. Ale może zanim zaczniemy wskakiwać na którąś z barykad i wykrzykiwać bojowe hasła warto bliżej przyjrzeć się samej Kamali oraz jej przygodom?


„Niezwykła” opowiada historię Kamali Khan, szesnastoletniej dziewczyny z muzułmańskiej rodziny, mieszkającej w Jersey City, która zyskuje nadnaturalne moce i musi zmierzyć się z dylematami, jakie ta zmiana ze sobą niesie. Jak połączyć życie rodzinne z obowiązkami bohaterki? Jak opanować i zrozumieć swoje nowe moce? Z kim podzielić się swoim sekretem? Czy rodzice zrozumieliby, kim jest i co robi? W jaki sposób najlepiej pomagać swojemu miastu?

Pewnie pierwszą reakcją na ten ogólny opis tomu będzie: „gdzieś to już słyszałem”. I bardzo słusznie. „Niezwykła” mierzy się z historią, którą komiks superbohaterski przetwarza już od dziesiątek lat: narodziny superbohatera. W tym przypadku mamy do czynienia z wariacją historii dotyczącej młodego herosa. Nazywanie tego „nieoryginalnym” (z czym się spotkałem w ocenach tego komiksu) wydaje się absurdalne. Niejeden młody bohater ma przynajmniej kilka swoich origin story i fakt, że wcześniej już ktoś taką napisał, nic nam nie mówi o wartości przygód Ms Marvel. Tego możemy się dopiero dowiedzieć ze sposobu w jaki ten temat potraktowano.

I w tym sposobie podejścia do narodzin heroiny prawdopodobnie tkwi siła „Niezwykłej”. Częstym problemem historii o młodych herosach jest problem skali – dzieciak, który ledwo co nauczył się używać jakiejś swojej mocy musi zmierzyć się z Thanosem czy Galactusem (albo Darkseidem, nie dyskryminujmy DC). Wrzucony zostaje od razu w wir walk, wybuchów, dwustronicowych kadrów. Niestety w tym wszystkim z łatwością można zgubić to, co (moim zdaniem) często jest najbardziej interesujące w przypadku nastolatka z supermocami – czyli przyziemne kwestie, takie jak rodzina, szkoła, przyjaciele i wrogowie o podobnym poziomie supermocy. Walka to świetna wymówka, by nie próbować stworzyć skomplikowanej, wiarygodnej postaci z krwi i kości. Dlatego z nieskrywaną radością przyjąłem to, iż nowa seria poświęcona Ms Marvel ani na moment nie opuszcza małego światka młodej Kamali.


Na pierwszej stronie komiksu wkraczamy do Jersey City i nie opuszczamy go aż do ostatniej. Nie otrzymujemy jednak socjologicznego studium miasta i komentarza społecznego (przynajmniej nie jest on na pierwszym planie, choć uważny czytelnik odnajdzie tu kilka ciekawych uwag delikatnie skrytych w tle). Pozostanie w Jersey to świadoma decyzja scenarzystki G. Willow Wilson, która pozwala jej opowiedzieć historię znacznie bardziej intymną, opartą na trójwymiarowych postaciach (i nie boi się, praktycznie wbrew tradycji superbohaterskiej, nie zabijać rodziców, pozbawiając się łatwej wymówki umotywowania czynienia dobra przez swoją bohaterkę). I każda z nich taka jest, a przynależność religijna bohaterów nie jest tu jedynym wyznacznikiem zachowania czy też cechą najważniejszą. Nie możemy o żadnej z postaci powiedzieć, że jest muzułmaninem i na tym zakończyć zdanie. To nam absolutnie nic nie powie i każda osoba uważająca, że tym jednym słowem jest w stanie zdefiniować człowieka, powinna zacząć od krytycznego spojrzenia w lustro.

Rodzina Kamali jest bowiem rodziną muzułmańską, ale Wilson bardzo sprawnie pokazuje nam, że tożsamości człowieka nie da się sprowadzić do jednej, religijnej łatki. Przykładowo matka Ms Marvel to przede wszystkim nadopiekuńcza, konserwatywna kobieta, kochająca swoje dzieci i może troszkę nazbyt pobłażliwa dla swojego pierworodnego. Kto z nas nie zna takiej osoby - może to Twoja mama, a może mama znajomej? Sama Kamala zaś poszukuje wersji samej siebie, nie próbując być bardziej „amerykańska” (niby jak? Przecież się tu urodziła) ani dopasować się na siłę do innych. Jak wielu nastolatków już po pierwszych kilku stronach mogłoby zacząć wyliczać, co ich z komiksową bohaterką łączy? I nie wymienialiby religii ani multikulturalizmu.

Wydaje mi się, że właśnie w tym miejscu tkwi sedno irytacji części krytyków tego komiksu. Nie dostaliśmy kobiety w burce, faceta z trzema żonami i wielką brodę, syna nienawidzącego Ameryki i córki, która nie ma prawa głosu, bo pewnie od dziesiatego roku życia już ma męża – starego i obrzydliwego szejka. Nikt się nie wysadza, w komiksie nie mówią o 11 września, nie zabijają niewiernych, a co najgorsze – rodzina Kamali za bardzo przypomina rodzinę niejednego z owych krytyków. Tak być nie może. To jest „ocieplanie wizerunku”, „poprawność polityczna” i inne bzdury (i jeżeli myślisz, że stwierdzenie "ocieplanie wizerunku" wcale nie obnaża Twoich absurdalnych uprzedzeń, zadaj sobie pytanie - czy komiks o białym bohaterze nie ociepla wizerunku młodych, białych mężczyzn, którzy dokonali najwięcej ataków terrorystycznych w imię religii i innych ideologii w Stanach Zjednoczonych? Nie ociepla? Czyli może istnieć biały, który nie nawołuje do wojny rasowej jak Dylan Roof? No co ty nie powiesz...). 1,5 miliarda muzułmanów na całym świecie ma zachowywać się tak samo, jak przykaże wykop.pl i niech nie ważą się od siebie różnić! Jakim prawem Kamala może jednocześnie krytykować pewne elementy religii muzułmańskiej i cytować pozytywne fragmenty Koranu?! Nie ma nic dobrego w Koranie, cały świat jest czarno-biały, a ludzie dzielą się na dobrych Europejczyków i złych niebiałych! Tak, to rzeczywiście w komiksie jest problem…



Wróćmy jeszcze do tomu „Niezwykła”. Kamala Khan jest jedną z najciekawszych postaci, jakie zostały stworzone w Marvelu w XXI wieku. I gdy przyrównuje się ją do Spider-Mana, to powinniśmy to porównanie rozumieć, jako ogromny komplement. Tak jak Spider-Man prawie pół wieku temu przełamał monopol na dorosłych, supermęskich superbohaterów i moce przeniósł na chuderlawego, niezdarnego kujona (przy okazji – poczytajcie jeszcze raz pierwsze numery z Parkerem i powiedzcie mi, że wciąż są aktualne i możecie się z takim Peterem utożsamiać. I dare you), tak Kamala pokazała, że wzorem młodej superbohaterki może być muzułmanka pochodzenia pakistańskiego, mająca „dziwne” moce, nosząca niemodne ciuchy i wykłócająca się z rodzicami. Miles Morales jest z pewnością z niej dumny, gdyż to on kilka lat wcześniej przetarł dla niej szlak.

Na koniec mógłbym pewnie jeszcze wymienić nagrody, które „Niezwykła” otrzymała i do których była nominowana i wspomnieć o sporej kolekcji nagród samej scenarzystki G. Willow Wilson, ale o tym dowiecie się pewnie z innych recenzji (sprytnie i tak o tym wspomniałem niewspominając). Zamiast tego chciałbym jeszcze odpowiedzieć na ostatni zarzut, którym krytycy Ms Marvel zbywają tom nazywając go dziecinnym (lub czasem „dla dziewczyn”, bo przecież historie o kobietach mogą czytać tylko kobiety, a historie o mężczyznach są… uniwersalne?). Zastanawia mnie osobiście czy bardziej „dziecinna” jest opowieść o odkrywaniu swojej tożsamości i próbie połączenia wielu sprzeczności w sobie samej, czy komiks upchany wielkimi nawalankami, wybuchami i rozkładówkami, na których wielcy herosi prężą jeszcze większe muskuły? I to pytanie pozostawię bez odpowiedzi…

OCENA: 5/6

Ms Marvel „Niezwykła”
Tytuł oryginalny: Ms. Marvel Volume 1: No Normal
Scenariusz: G. Willow Wilson
Rysunki: Adrian Alphona
Wydawnictwo: Egmont
Liczba stron: 120

Tańcząc z komiksami, czyli recenzencki twist #6

Tym razem zapraszamy na spotkanie z życiowym metalem naznaczonym Prosiakiem, gotyckim Batmanem, Harley Quinn, historią dziwnego związku pomiędzy USA i Bliskim Wschodem, oniryczną Elektrą oraz łapiącym dusze Deadpoolem.

Tańcząc z komiksami, czyli recenzencki twist #5

Dzisiaj zapraszamy na spotkanie ze sztuką, przygody największego maga Marvela, klasyczne fantasy od Bedu, futurystycznego Batmana, Wieczną wolność i wampiry z Ameryki.

Tańcząc z komiksami, czyli recenzencki twist #4

Na parkiecie tym razem stawiają się androidy Bilala, jeden z najważniejszych komiksowych kowbojów, wielu Batmanów naraz, Baśniowcy, europejski miliarder oraz najszybszy człowiek na świecie.

Recenzja: Wielka Kolekcja Komiksów Marvela #102: Bitewne blizny

Gdy Samuel L. Jackson przeistoczył się w filmowego Nicka Fury’ego, tylko kwestią czasu pozostawało, kiedy jego komiksowy odpowiednik z uniwersum Ultimate okaże się niewystarczający. Sukces MCU oznaczał zmiany w świecie komiksowym, zatem czarny Fury w jakiś sposób musiał wskoczyć do świata 616 i głównego kanonu. I właśnie „Bitewne blizny” opowiadają historię jego epickich (bo jakże mogłoby być inaczej?) „narodzin”. 

Możemy się wściekać i obrażać na zmiany, jakie zachodzą w seriach komiksowych pod wpływem wydarzeń i popularności Marvel Cinematic Universe. Możemy nawet obrazić się i nie czytać czegokolwiek, na co wpłynęły filmy i seriale. Albo zakopać się w bunkrze i ruszać tylko komiksy z lat 40. i 50. XX wieku. Nikt nam nie broni, tylko jaki to ma sens? Ogromne pieniądze jakie idą za filmami i telewizją nie oznaczają automatycznie, że do naszych rąk trafi chłam. Każde powiązane z serialem Arrowy i Flashe równoważy związany z grami „Injustice: Gods Among Us” czy nawet „Arkham Knight”. Możesz się obrażać na powolne wymieranie mutantów przez pieprzonego Foxa, ale co ci to da (a ja się obrażam i co tydzień ronię symboliczną łzę, wylewając trochę piwa w intencji poległych w wojnie wytwórni filmowych X-Men)? Zawsze możesz westchnąć, poprzeklinać trochę pod nosem i po prostu skoncentrować się na poszukiwaniu tytułów wartych poznania. 

Pozostawmy zatem motywy czysto finansowe, stojące za decyzją o dodaniu czarnego Nicka Fury’ego do głównego kanonu i skoncentrujmy się na tym, jak do tego dodania doszło. „Bitewne blizny” mają miejsce zaraz po „Strachu” (patrz WKKM Tom #88 i #96), gdy świat powoli otrząsa się z wielkiego kataklizmu, jakim był powrót Węża. Strach wpłynął na cały świat, zmieniając zachowanie ludzi w odległych zakątkach globu, w tym także w Afganistanie, gdzie stacjonuje sierżant Marcus Johnson. Sierżanta Johnsona poznajemy (oczywiście!) w czasie starcia z Talibami, gdzie wykazuje się refleksem i wybitnym wyszkoleniem. Niedługo potem otrzymuje informacje o śmierci swojej matki i akcja komiksu rusza na dobre. 

Trudno napisać cokolwiek o fabule „Bitewnych blizn”, co nie byłoby spoilerem. Już sam fakt, że tom pokazuje, w jaki sposób twórcy włączyli do uniwersum czarnego Nicka Fury’ego może zdradzać zbyt dużo. To jednak nie znaczy, że co strona będziemy zaskakiwani przez genialnych scenarzystów (aż trzech na dość krótką, około 130 stronicową historię). Odpowiedzialni za fabułę Christopher Yost, Matt Fraction, Cullen Bunn postawili na akcję, która nie będzie zwalniać ani na moment. Czytelnik nie powinien móc złapać oddechu, zatem intryga nie jest zbyt skomplikowana. Dlatego też „Bitewne blizny” przypominają bardziej akcyjniaka w stylu „Londyn w ogniu” (a nawet trochę w stylu „Komando”), niż thriller szpiegowski. Trudno to jednak uznać za wadę tomu – celem jest przedstawienie nowego Fury’ego, którego cechy i charakter mamy poznać właśnie przez walkę, nie działalność szpiegowską. 

Ciężko nie porównywać „Bitewnych blizn” do poprzedzającego go „Strachu”. W obu przypadkach akcję stawiamy ponad intrygę, efektowność i epickość ponad przedstawienie motywacji postaci. Jednak poszukiwania nowego Fury’ego wypadają znacznie lepiej. Efektowność nie jest uzyskana przez wpychanie miliona postaci w jeden kadr, a przez bardzo estetyczne ukazanie starć bohaterów, często jeden-na-jeden z próbą zachowania realizmu starcia. Akcja trzyma w napięciu i motywacja bohaterów jest jasna, choć wcale nieskomplikowana. Nawet dialogi i wewnętrzne monologi głównego bohatera wypadają o niebo lepiej, nie hamując akcji (i w dodatku puszczając oko do fanów klasycznych przygód Nicka i jego monologowania). Całość czyta się niezwykle przyjemnie i możemy być pewni, że nie znudzą nas ani dialogi, ani sceny akcji (trochę jak naprawdę dobry film z Jasonem Stathamem). 

Przyznaję, że „Bitewne blizny” pozytywnie mnie zaskoczyły. Nie miałem wobec nich żadnych oczekiwań, a związek ze „Strachem” wcale nie wróżył nic dobrego. Jednak zarówno świetna strona graficzna, znakomicie utrzymane tempo z zachowaniem elementów humorystycznych, niedominujących nad dramatycznymi czynią ze 102 tomu Wielkiej Kolekcji Komiksów Marvela niezwykle wręcz satysfakcjonującą lekturę, bezpretensjonalną i w pewnym sensie nawet uroczą. Tak powinien być rysowany dobry akcyjniak. 

OCENA: 4/6 
Wielka Kolekcja Komiksów Marvela Tom 102 Bitewne blizny
Tytuł oryginału: Battle Scars Fabuła: Christopher Yost, Matt Fraction, Cullen Bunn
Tekst: Christopher Yost Szkic: Scot Eaton
Tłumaczenie: Tomasz Sidorkiewicz
Strony: 136

Tańcząc z komiksami, czyli recenzencki twist #3

Kolejna paczka z recenzjami komiksów wszelakich. Po bieżni mkną Flash, Profesor Filutek, samurajowie, mutanci z Marvela, Tim i Miki, Łazarze, a za nimi lecą kosmiczne rupiecie.

Recenzja: Liga Sprawiedliwości Tom 6 – Liga Niesprawiedliwości

Wielki crossover „Wieczne zło” się skończył, ale nie wypada (niestety) ignorować tego, do czego doprowadził. Zatem kontynuujemy przygody Ligi Sprawiedliwości w świecie, gdzie Lex Luthor został bohaterem, ratując świat przed Syndykatem Zbrodni i na dodatek chce dołączyć do Ligi. 


Świat, który Geoff Johns musiał (połowicznie na własne życzenie, połowicznie przez chciwość DC) przedstawić ledwo podniósł się po kolejnej apokalipsie, by zaraz znów na krawędzi zniszczenia się znaleźć. I to nie powinno nas w sumie dziwić, ponieważ coś na stronach komiksu „musi” się dziać, a wybuchy, masowe eksterminacje i zagrożenia „z jakimi nigdy się nie mierzyliśmy” najlepiej pasują do przygód największych obrońców Ziemi. Co nie znaczy, że takie rozwiązanie nie prowadzi wcześniej czy później do spowszednienia wybuchów i przymusu nieustannego podnoszenia stawki kolejnej walki, lub – broń Boże! – poświęcenia więcej miejsca na przygody mniej efektowne, ale koncentrujące się bardziej na członkach Ligi. 

Jeżeli zatem chodzi o skalę, rozmach i „wybuchowość”: szósty tom Ligi Sprawiedliwości nie zawodzi. Mało tu miejsc, gdzie możemy odetchnąć, skoncentrować się na interakcjach czy rozterkach bohaterów. Johns przedstawia nowych bohaterów, przywraca dawno niewidzianych, tworzy nowe originy klasycznym złoczyńcom (staram się jak najmniej spoilerować, więc nie zdradzę tożsamości tych postaci, choć pewnie i tak wiecie o kim mówię). Dzięki temu czyta się „Ligę niesprawiedliwości” szybko i trudno się lekturą znudzić. 

Akcja to jednak nie wszystko, a im więcej myślimy o tym, co ukazują kolejne kadry, tym gorzej. Kilka rozwiązań fabularnych jest niezwykle wręcz topornych i najczęściej dotyczą męskiej trójki Batman-Superman-Luthor. Ten ostatni poziomem geniuszu oczywiście musi przebijać obu bohaterów razem wziętych (co już może irytować), ale jednocześnie na kolejnych stronach okazuje się być w tym samym momencie niezwykle zapobiegliwy i niezwykle nieroztropny – potrafić przewidzieć wszystko i dać się podejść. To sprawia, że decyzje i zachowania męskiej supertrójcy mogą wywołać u czytelnika westchnięcia i kręcenie głową, zamiast zaintrygować czy zaskoczyć pozytywnie. UWAGA MAŁY SPOILER! Szczególnie zaś irytuje łatwość, z jaką Luthor „odgaduje” tożsamość Batmana, która o rumieniec przyprawia nawet absurdy z „The Dark Knight Rises”. Ależ ten justiceleagowy Batman to musi być jednak przygłup. Jego bycie „największym detektywem” świata sprowadza się bardziej do buńczucznego tytułu, niż wybijającej się ponad inne, wypracowanej przez lata zdolności. 

Warto jeszcze wspomnieć o warstwie wizualnej. Za rysunki w tomie odpowiada kilku artystów i niestety ich style niekoniecznie ze sobą współgrają. Najlepiej z nich wszystkich wypada Jason Fabok odpowiedzialny za całą oprawę graficzną historii „Wirus Amazo”, świetnie ukazujący bród i zniszczenie całego świata, dynamikę starć, a jednocześnie niezapominający o detalach, trzymający się realizmu i przynoszący nam bardzo klasycznie supebohaterskie rysunki. Na drugim krańcu spektrum znajduje się Scott Kolins, odpowiedzialny za epilog „Niezwykłych sojuszników”, który szczędzi detalów, zapomina o narysowaniu oka, czy też zmusza bohaterów do póz absurdalnie głupich i śmiesznych. Czytając tę część miałem skojarzenie z fanartami młodych adeptów sztuki tworzenia komiksów, tworzonymi na skraju zeszytów w trakcie przerw między lekcjami. 

Zdecydowanie nie jestem fanem Ligi Sprawiedliwości Johnsa, ale nie potrafię odmówić jej niezłego tempa i sporej sprawności w żonglowaniu wybuchami, plot-twistami i revealami. Jestem w dodatku przekonany, że ten tom może się podobać, choć wątpię, by zapadł komuś szczególnie w pamięci (chyba, że ktoś będzie wspominał spotkanie Bruce’a Wayne i Lexa Luthora w Wayne Manor, kręcąc z niedowierzaniem głową). Nie jest źle, ale z pewnością mogłoby (i powinno) być lepiej. „Liga Niesprawiedliwości” to przyjemne czytadło, które równie szybko się czyta, co zapomina. 

OCENA: 3/6
Liga Sprawiedliwości. Liga Niesprawiedliwości, tom 6
Scenariusz: Geoff Johns
Rysunki: Doug Mahnke, Jason Fabok, Ivan Reis, Scott Kolins
Liczba stron: 252

Recenzja: Wielka Kolekcja Komiksów DC Comics Tom 1 & 2 – Batman: Hush

Czytelnicy komiksów superbohaterskich są coraz bardziej rozpieszczani przez polskich wydawców. Egmont, Mucha, Sideca (czasami), Wielka Kolekcja Komiksów Marvela, a teraz ruszyła Wielka Kolekcja Komiksów DC Comics. Przekonajmy się zatem, jak się prezentuje przyglądając się bliżej pierwszym dwóm tomom kolekcji, w których zamieszczono historię Batman: Hush. 


Zanim przejdziemy do oceny samej historii przyjrzyjmy się samemu wydaniu. Eaglemoss nie uniknie porównywania do Hachette, co może (długoterminowo) okazać się błogosławieństwem, jeżeli wydawnictwo będzie umiało z tych porównań wyciągać wnioski. I wydarzenia związane z publikacją dwóch pierwszych tomów kolekcji wskazują na to, że Eaglemoss te wnioski wyciągać potrafi. Z wielką radością czytałem, że w odpowiedzi na skargi czytelników dotyczące strasznego smrodu komiksów wydawnictwo dokona zmiany kleju używanego przy produkcji, by spróbować rozwiązać problem. Podobnie bardzo ucieszyły mnie odpowiedzi na pytania, otwartość na dialog z fanami, publikacje dotyczące czasów dostarczania przesyłek i ewentualnych opóźnień na oficjalnej stronie Fb. Dla niektórych to tylko mało istotne szczegóły, ale dla mnie właśnie te szczegóły mogą zdecydować o odbiorze i popularności kolekcji. W tej dziedzinie Eaglemoss bije Hachette na łeb, na szyję. I mam nadzieję, że takich „mało istotnych szczegółów” będzie więcej.

Niestety samo wydaje komiksów WKKM nie dorównuje. Dostaniemy twardą oprawę, choć słabszej jakości niż u konkurenta. Podobnie będzie z papierem i tym, iż całość jest zdecydowanie zbyt błyszcząca (choć może dla kogoś będzie to zaletą?). O odpychającym zapachu pisałem już wyżej (a zapach komiksów WKKM po prostu uwielbiam!), mam jednak nadzieję, że Eaglemoss dotrzyma słowa i od 4 tomu komiksy będą już pachnąć jak świeżo skoszona trawa o poranku. Jakość wydania mogłaby być wyższa, jednakże WKKDC nadrabia wnętrzem publikując nie tylko wybrane tomy, ale i klasyczne komiksy (okraszone ciekawostkami „historycznymi”). To świetne rozwiązanie, które niejednego młodego fana przekona do sięgnięcia po starsze historie, a może nawet po zgłębianie Srebrnej czy Złotej Ery komiksów.

Gdy już mamy za sobą te kilka słów na temat wydania, możemy przejść do tego, co najważniejsze, czyli historii Batman: Hush.

„Hush” pierwotnie został wydany w roku 2003, w czasie, gdy sława rysownika Jima Lee i scenarzysty Jepha Loeba mogła zawstydzić samego Donalda Trumpa. Rzesze fanów czekały na tę historię i po dziś dzień wielu uważa ją za jedną z najlepszych z Mrocznym Rycerzem w roli głównej. Czy jednak słusznie?

W „Hushu” Batman musi rozwikłać zagadkę złoczyńcy sterującego wydarzeniami z ukrycia, który zdaje się wiedzieć nawet to, w kogo w nocy przeradza się Bruce Wayne. W historii powracają najbardziej znani przeciwnicy Batmana, najwięksi sprzymierzeńcy, a nawet postacie z przeszłości, które nie mają prawa żyć. Te 12 numerów przypomina czerwony dywan, na którym machają do fotoreporterów gwiazdy – od Ra’s al Ghula, poprzez Jokera i Harley Quinn, Killer Croca, aż po Supermana i Catwoman. Sporo „wielkich nazwisk”, czy jednak za nimi idzie równie „wielka historia”? W założeniu Loeba z pewnością tak. Pytanie jednak, co rozumiemy przez „wielką historię”?

„Hush” przypomina dobrze zrobiony, wakacyjny film akcji – jest idealny do chrupania popcornu, nie obraża twojej inteligencji, przynosi ogromną porcję rozrywki, trochę humoru i dużo scen walki na najwyższym poziomie. To zatem oznacza, że nie powinniśmy oczekiwać psychologicznego studium nowych problemów Batmana (jakby ich było mało) czy szokujących wydarzeń zmieniających na zawsze całe uniwersum (choć mój ukochany Killer Croc przez Husha zmienił się na zawsze i czytając ponownie tę historię tradycyjnie wylałem odrobinę whiskey, by oddać mu hołd). To ma być rozrywka superhero na najwyższym poziomie. I w tej kwestii „Hush” nie zawodzi zarówno w warstwie fabularnej jak i graficznej. Rysunki Jima Lee mają podkreślać każdy mięsień Batmana, dynamikę każdego uderzenia i (oczywiście!) każdą możliwą krągłość postaci kobiecych. Cała historia narysowana jest pięknie, w „klasycznym”, superbohaterskim stylu (który niektórych już pewnie znudził, niektórzy wolą więcej eksperymentów, ale nikt nie może zaprzeczyć, że prawie każdy kadr z tego komiksu nadaje się na efektowny plakat na ścianę).

Podobnie przedstawia się kwestia fabuły. Jeph Loeb konstruuje intrygę, która nie może zjeść własnego ogona, zgubić czytelnika i znudzić go wielością wątków. Dzięki temu tempo i rytm czytania „Husha” jest znakomity i nie mamy odczucia, że kolejne wątki są wprowadzane na siłę. Z drugiej strony postaci drugoplanowe pojawiają się na krótko, odgrywają swoją rolę i znikają (niczym pionki strącone z szachownicy, co – nie ukrywajmy – było rozwiązaniem celowym). To nie znaczy, że nie ma tu momentów słabszych – najczęściej krytykowane jest samo zakończenie historii i „reweal”, ale moim zdaniem wpasowuje się idealnie w cały schemat „letniego blockbustera”. To oczywiście częściowo wada, ale z drugiej strony inne rozwiązanie mogłoby okazać się niespójnym próbowaniem dorobienia drugiego dna do znacznie prostszej historii o zaufaniu (tak, gdy zabrać efektowne pojedynki, superzłoczyńców i Supermana, to okazuje się, że mamy przed sobą kolejną historię o problemach Batmana z zaufaniem).

Przypadek sprawił, że na polski rynek trafiła inna historia z Hushem w roli głównej – „Wieczny Batman”. Warto porównać sposób zbudowania intrygi w obu komiksach, by docenić „prostotę” rozwiązań Loeba i umiejętność kontroli tego, ile czasu poświęcić pobocznym wątkom i bohaterom. W porównaniu z „Wiecznym Batmanem” „Hush” prezentuje się jak prawdziwe dzieło sztuki. I powinniśmy o tym pamiętać, gdy zaczynamy narzekanie.

Na koniec muszę wspomnieć o tłumaczeniu (co zdarza mi się niezwykle rzadko w recenzjach). Eaglemoss zdecydował się jedynie na poprawianie istniejącego już polskiego wydania i „poprawiając” zostawił nam przykład absurdalnych szaleństw tłumacza. W pierwszym tomie Batman napotyka zwykłych rzezimieszków z biednych dzielnic Gotham, którzy nagle przemawiają do niego, jak niepiśmienni rolnicy upośledzeni umysłowo. Każdy dymek ich wypowiedzi boli i denerwuje zarazem: „skond wiesz”, „myślita, że kopyrtnął?”, „widziałem, jak spadnoł” itd. itd. Oczywiście w oryginale nie ma NIC, co pozwalałoby na tak obrzydliwe tłumaczenie. Ci ludzie z ulicy mają nam przypominać o najgorszych dzielnicach Nowego Jorku (NIE bagien w Missisipi), a w ich oryginalne wypowiedzi wkradło się raptem jedno „ain’t”, któremu to najbliżej do „slangu”. Nie potrafię zrozumieć, co mogło kierować tłumaczem, ani za nic go usprawiedliwić. To obrzydliwe kilka stron, które psują lekturę. Mam jednak nadzieję, ze z czasem redaktorzy pozwolą sobie na ingerencje w pierwsze polskie tłumaczenia i nie przepuszczą takich bezeceństw językowych. Dla dobra wszystkich czytelników.

Oceniając oba tomy pominę kwestię smordku i chwilowego zaćmienia tłumacza, gdyż to mało istotne szczegóły. „Hush” to wciąż bardzo dobry komiks superbohaterski, przynoszący czytelnikom sporo frajdy, emocji i piękną warstwę graficzną. Pewnie nie zostanie twoją ulubioną historią o Mrocznym Rycerzu, ale w najgorszym wypadku okaże się znakomitym „guilty pleasure”, do którego będziesz powracać raz na jakiś czas.
A! Nie zapomnijmy o tym, że WKKDC rozpieszcza nas historiami z Detective Comics #27 (pierwsze pojawienie się Batmana) oraz #33 dodanymi na końcu obu tomów.

OCENA: 4/6 
Wielka Kolekcja Komiksów DC Comics
TOM 1 - BATMAN: HUSH, CZĘŚĆ 1,
TOM 2 – BATMAN: HUSH, CZĘŚĆ 2
Tytuł oryginału: Batman: Hush
Scenariusz: Jeph Loeb
Szkic: Jim Lee
Przekład: Jarosław Grzędowicz, Marek Starosta
Strony: 160 + 176
DODATKOWO:
DETECTIVE COMICS (vol. 1) #27 oraz #33

Recenzja: Wielka Kolekcja Komiksów Marvela: Tom 99 - Daredevil: Wściekłość i wrzask

Daredevil pewnie nie należy do pierwszej piątki moich ulubionych bohaterów. A scenarzyści piszący jego przygody często nie pomagali mu wskoczyć na wyższe miejsca mojej wyimaginowanej listy. Mroczny, mroczniejszy i hipermroczny Daredevil notorycznie był zbyt prostą wymówką dla kolejnej wtórnej historii. Przy każdym Franku Millerze (WKKM #20) zawsze będzie kilku Andych Digle’ów (WKKM #69). Bo ile razy można przerabiać nieustanny pech Matta, któremu nawet nie może się trafić ziarno.

Ślepy Śmiałek ma w sobie jednak sporo charakteru i osobowości pozwalającej na inne, interesujące podejście. Jest w końcu (lub był, w zależności od momentu Marvelżycia) wziętym adwokatem, świetnym oratorem i błyskotliwym rozmówcą. Przez lata też wyrobił sobie niezłe poczucie humoru (Zły przykład: humor Daredevila w wykonaniu Bena Aflecka oraz jego zdolności na sali sądowej. Koronnie zły przykład: zaczynanie mowy końcowej od sztampowego „justice is blind…”). Więc gdy już odkopiesz tonę mroku, depresji, poczucia winy i problemów z wiarą, to nagle okazuje się, że trafia ci się świetny, dowcipny, inteligentny superbohater, który aż prosi się o rozpisanie mu dobrych dialogów. Pozostaje tylko wrzucić go w wir szalonych przygód i nie przesadzić z kampowymi elementami. Ot, taka prosta recepta na ciekawy komiks o Daredevilu nieopierający się na jego nieustannym cierpieniu.

I wiecie kto odkrył ten skrywany w zakamarkach internetu przepis? Mark Waid. A nie miał łatwego zadania. Mimo, że brał się za przygody śmiałka, gdy był w stanie „hipermroczny”, postanowił praktycznie natychmiast zmienić cały, daredevilowski świat (a Paolo M. Rivera zadbał o zmianę w warstwie wizualnej. Zresztą zwróćcie też uwagę kolory, które z jednej strony nawiązują do klasycznych historii o Daredevilu, a z drugiej są odcięciem się o wszechogarniającego mroku). Koniec z użalaniem się nad sobą, mrukowatymi odzywkami w dymkach. Czas odkurzyć podrywacza, ripostującego równie celnie słowem, co ciosem, potrafiącego zamknąć usta nawet Kapitanowi Ameryce.

I tak otrzymaliśmy „nowego” Matta Murdocka. Murdocka, który we „Wściekłości i wrzasku” zdaje się celowo odcinać od ostatnich, ciężkich dla niego lat i koncentrować na pozytywnej stronie życia (pewnie nauczony lekcją z „Żywotu Briana”), nawet gdy jego życie wisi na włosku. I choć wydawać by się mogło, że to dość ryzykowne rozwiązanie fabularne, to moim zdaniem ten śmiały krok był najlepszym (i jedynym słusznym), jaki trzeba było wykonać, by odświeżyć postać i sprawić, by jej kolejne przygody znów były nieprzewidywalne, wciągające, interesujące i przynoszące ogrom „funu” czytelnikom.

Czytanie 99 tomu Wielkiej Kolekcji Komiksów Marvela to naprawdę spora przyjemność. Nawet, jeżeli nie podoba się wam przedstawiony wyżej pomysł na Daredevila, to Mark Waid kupi was w ciągu zaledwie kilku stron. Inteligentne dialogi, lekki dowcip, który płynnie wynika z sytuacji (nie w stylu wymuszanych łanlajnerów), świetne tempo historii oraz niezwykle „ludzkie” (a zatem zrozumiałe dla nas, odbiorców) zachowanie bohaterów przekonają każdego malkontenta. Dodatkowo sposób ukazywania „szóstego zmysłu” Matta Murdocka będzie po pierwsze bardzo zrozumiały, po drugie genialnie przedstawiony, po trzecie czytelny w każdym kadrze, po czwarte w końcu będzie idealną okazją do żartów, czasem sprytnie ukrytym w najdrobniejszym szczególe kadru. Pomysł Waida (i Rivery) na ukazanie sposobu „widzenia” Daredevila pozwala widzowi znacznie lepiej wejść w jego skórę, a jednocześnie daje im możliwość ukazania jego walk (a nawet zwykłego spaceru przez Nowy Jork) w sposób nowatorski, który nie znudzi czytelnika.

Czy zatem trafiliśmy na tom genialny, bez skazy i bijący na głowę „Odrodzonego” pióra Franka Millera? Z pewnością nie. „Wściekłość i wrzask” pochłania się jednak jednym tchem i zaraz po skończeniu chce się do tego tomu wracać i wracać, i wracać… Ten tom kolejny raz przypomina nam, że to nie złoczyńcy, epickość czy crossovery decydują o tym, jak się czyta dany komiks, a umiejętność stworzenia trójwymiarowych postaci, z którymi chcemy się utożsamiać i których losy interesują nas dla nich samych. Cieszę się, że niektórzy scenarzyści wciąż o tym pamiętają i polecam każdemu przygody Daredevila, za które odpowiada Mark Waid.

OCENA: 5/6
Wielka Kolekcja Komiksów Marvela: Tom 99 - Daredevil: Wściekłość i wrzask
Tytuł oryginału: Daredevil: Sound and Fury
Scenariusz: Mark Waid
Tłumaczenie: Robert Lipski
Strony: 152

Recenzja: Jessica Jones: Alias

Jak to jest być byłym superbohaterem, który obecnie zajmuje się najbardziej obrzydliwymi problemami ludzi jako prywatny detektyw, jednocześnie próbując w jakiś sposób uporządkować swoje życie? Tego dowiemy się z Alias, wreszcie wydanych w Polsce przygód Jessici Jones. 

Często o ocenie komiksu decyduje nasza własna wizja głównego bohatera. W świecie wielu reimaginacji łatwo o wybranie jednej wersji, którą uzna się za „prawdziwą” czy w naszym mniemaniu „najbliższą oryginałowi” (choć po pierwsze, w przypadku 80 letnich bohaterów „oryginał” od dziesiątek lat nie ma specjalnie sensu; po drugie, często nie zna się tego oryginału oraz po trzecie, przy setkach historii pojęcie oryginału mocno się zamazuje). I gdy już jakaś wersja przyszyje się do naszych serc ciężko nam docenić komiks, który oferuje inne spojrzenie na naszego ulubieńca/naszą ulubienicę. 



Co więcej, te „przywiązania” mogą wpłynąć nawet na ocenę historii z innymi bohaterami. W moim skromnym przypadku podejście do Luke’a Cage’a wpłynęło na mój początkowy odbiór serialu Jessica Jones. Niesamowicie wkurzały mnie komentarze, jak to odkrywczym pomysłem było stworzenie postaci, która nie bardzo przepada za superbohaterstwem i superbohaterami, zostaje prywatnym detektywem i wykorzystuje w swojej pracy swoje moce. Toż to pierwsze komiksy z Lukiem Cagem!!!!! Na szczęście ta irytacja nie zasłoniła mi oczu i pozwoliła docenić ten świetny serial Netflixa. 


Możecie jednak słusznie zapytać: po co ten cały wstęp? Co on ma wspólnego z recenzowanym komiksem? Otóż już śpieszę wyjaśnić. Po emisji serialu pojawili się jego fani, którzy historii Alias nie znali i sięgali po komiks zachęceni tym, co zobaczyli na ekranie. I to właśnie ich mogła początkowo „zaboleć” wersja Jessici Jones z komiksu, która nie przypomina tak bardzo tej z serialu. Bo jeżeli pokochałeś tę silną, niezależną kobietę pokonującą nie tylko przeciwności losu ale i traumę psychicznego (a i fizycznego) wykorzystania możesz mieć problem z Jessicą ze stron komiksu. Brian Michael Bendis stworzył bowiem postać znacznie bardziej zagubioną nie tylko w świecie, ale także i w sobie samej. Czy to źle? Wręcz przeciwnie, ale warto jeżeli jesteś fanem sięgającym po Alias po obejrzeniu serialu może Cię to zirytować. I dlatego śpieszę ci powiedzieć: uspokój się i przeczytaj cały tom. 

Bendis jest autorem niezwykle popularnym, któremu czasem zarzuca się, że ma świetne pomysły, ale nie potrafi (a częściej nie ma czasu, lub po prostu nie chce mu się) dobrze ich rozpisać, zostawiając czytelników z niesmakiem, odczuciem, że czegoś tu brakuje. Niestety te zarzuty nie są bezpodstawne, ale w przypadku historii rozpisanej w Alias nie ma powodu do obaw. Michael Bendis pokazuje w niej, jak można pisać jednocześnie pomysłowo, z suspensem, trochę obrazoburczo i na dodatek utrzymując świetne tempo historii. 

Czytelnik czytając Jessicę Jones jest tak samo zagubiony jak i ona. Nie dlatego, że fabuła prowadzona jest koślawo, tylko dlatego, że sposób narracji (oraz świetne pomysłu na prowadzenie historii) nie pozwala nam odkryć, co się wydarzy w następnym numerze, ba nawet na następnej stronie. Zostajemy zanurzeni w świat, którym nic nie jest takie, jakie się wydaje, w którym nie ma nieskazitelnych superbohaterów i niereformowalnych superłotrów (nawet Kapitan Ameryka nie umknie szarości i dwuznacznościom). Krążymy po szarym i ponurym świecie, w którym nie jesteśmy pewni konsekwencji żadnego z naszych czynów. Odczucie zatopienia w tym świecie oddają rysunki Michaela Gaydosa, które idealnie wpasowują się w klimat dwuznaczności moralnych i braku „prawdziwych” bohaterów. W tym komiksie nie znajdzie się pięknych ludzi (przepadnij Jimie Lee), jaskrawych kolorów i wyraźnie zarysowanych mięśni i konturów twarzy. I choć nie jest to styl, który choćby w najmniejszym stopniu mi odpowiada, to doskonale rozumiem jego cel i jednocześnie widać, jak dobrze sprowadza się w tego typu historii. 

Niezwykle mnie cieszy, że Alias wreszcie wyszedł po polsku, gdyż wreszcie możemy przypomnieć sobie, że „mroczny, poważny komiks” to nie taki, który epatuje przemocą i brutalnością (vide Mroczny Rycerz „Spirala strachu”), a dający nam trójwymiarowe, trudne do ocenienia postaci i stawiający przed nimi pytania, na które nie zamierza udzielić jednoznacznych odpowiedzi. Jeżeli istnieje jakaś lista komiksów wydanych w Polsce w roku 2016, które trzeba mieć, to Alias Briana Michaela Bendisa z pewnością zasługuje na wysokie miejsce na tej liście. 

OCENA: 5/6
Jessica Jones: Alias (tom 1)
Scenariusz: Brian Michael Bendis
Rysunki: Michael Gaydos
Przekład z języka angielskiego: Marek Starosta
Liczba stron: 216
Wydawnictwo Mucha Comics

Recenzja: Wielka Kolekcja Komiksów Marvela: Tom 96 - Sam Strach, Część 2

Zabierałem się do napisania tej recenzji już kilka razy. Za każdym razem powtarzał się taki oto schemat. Otwierałem plik, planowałem pisanie wieczorem, po czym nie miałem czasu i mówiłem sobie, że przecież tekst może kilka dni poczekać. I po tych kilku dniach siadałem… i nie miałem pojęcia, co się działo w komiksie, musiałem go na nowo przekartkować. Potem znów nie zdążyłem napisać recenzji i znów w kilka dni "Sam Strach" wyparował mi z pamięci.


Niestety, ta smutna anegdotka może stanowić symboliczne podsumowanie recenzji. "Sam Strach" to jeden z najsłabszych tomów Wielkiej Kolekcji Komiksów Marvela, jaki zdarzyło mi się przeczytać.

Zacznijmy jednak od argumentów, które mogłyby świadczyć o pozytywnej ocenie tego tomu. Po pierwsze: AKCJA (i graficzny sposób jej przedstawienia). Obrońcy tego tomu mogą przekonywać, że celem tej historii nie było poruszenie arcyważnych wątków polityczno-społecznych, czy rozwiązanie dylematów moralnych bohaterów, a dostarczenie czytelnikom wielkiej porcji efektownej nawalanki, która powali skalą i rozmachem. I rzeczywiście – "Sam Strach" to głównie nawalanka, wybuchy, okrzyki i wielkie panele, na których pół świata stoi w płomieniach. Tyle, że ta nawalanka szybko robi się nudna, gdy nie buduje się odpowiednio napięcia, nie zależy ci specjalnie na postaciach, a ich zachowania wydają się chaotyczne, słabo umotywowane i jakby pisane w pośpiechu (Tony Stark i Thor są tego najlepszymi przykładami). W istocie – 96 tom WKKM ogląda się miło i nic nie obraża zmysłu estetycznego, ale jednocześnie mało co pozostanie w pamięci na dłużej. Zatem to pozytyw tego tomu, ale raczej skromnych rozmiarów.

Po drugie: WAŻNE RZECZY SIĘ DZIEJO. Co ciekawe, ten argument zaprzecza argumentowi pierwszemu, bo skoro coś ważnego ma się na stronach tego komiksu dziać, to jednak nie jest to tylko efektowna nawalanka. Ale pozostawmy na chwilę tę nieścisłość. Czy w "Samym Strachu" dochodzi do ważnych z punktu widzenia bohaterów decyzji i wydarzeń? W pewnym sensie – TAK. Ale zastanówcie się, czy jeżeli ani decyzje (patrz decyzja Tony’ego Starka), ani wydarzenia (powrót kogoś, śmierć kogoś innego) nie wynikają z dobrze prowadzonej historii, to czy warto sięgać po komiks, gdy możecie równie dobrze dowiedzieć się o nich z Wikipedii i poświęcić ten czas na np. lepienie garnuszków w kształcie Zielonego Goblina? No właśnie. Przyzwyczailiśmy się, że „wielkie crossovery” próbują sprzedać się śmiercią ważnej postaci, powrotem czy przemianą. Ale czy to wystarczający powód, by po crossover sięgać? Może 20 lat temu tak. Obecnie – zdecydowanie nie. Nawet jak zginą wszyscy Kapitanowie Ameryki i na arenie zmierzy się 10 Hulków.



I to byłoby na tyle, jeżeli chodzi o argumenty mające przekonać czytelnika do "Samego Strachu". Jak widać, nie są to asy w rękawie, które przekonają każdego malkontenta. To raczej słabe nagrody pocieszenia, jeżeli już kupiłeś ten tom i nie chcesz przed sobą przyznać się, że nie było warto. A każdy, kto kupi ten tom znajdzie swój ulubiony powód do narzekania. Dla mnie jest nim żenujący brak koncentracji na nowostworzonych zbrojach/broniach dla bohaterów, które zasługują na opis, efektowne przedstawienie i wykorzystanie, a stają się nie dość, że słabą wymówką, gdy nie było lepszych pomysłów, ale przede wszystkim niewykorzystanym potencjałem w ramach tej obiecywanej efektownej rozwałki.

Jeżeli miałbym spróbować odnaleźć przyczynę porażki tego tomu, to nie rzucałbym się z kłami na scenarzystę, Matta Tractiona. Winne w tej sytuacji byłoby domaganie się przez włodarzy Marvela zarobienia na siłę kolejnych groszy na popularności powstającego Marvel Cinematic Universe po sukcesach pierwszych filmów z lat 2008 – 2010. Bo choć czasem uda się wykorzystać popularność filmu/serialu/gry i napisać fajną serię (nawet taką, w której występują wszyscy bohaterowie uniwersum – patrz pierwsze 2 lata Injustice), to najczęściej kończy się to pisanymi na kolanie scenariuszami, które muszą dopasować się do zbyt wielu czynników jednocześnie: aktualnej historii, story arców postaci, wydarzeń w filmach, wymagań producentów, decyzji innych scenarzystów itd. itp…

Ze smutkiem kończę pisać tę recenzję, szczególnie, że w trakcie jej pisania już zdążyłem zapomnieć część treści komiksu…

Ocena: 2/6
Wielka Kolekcja Komiksów Marvela: Tom 96 - Sam Strach, Część 2.
Tytuł oryginału: Fear Itself, Part Two
Tłumaczenie: Tomasz Sidorkiewicz
Strony: 160

Recenzja: Wielka Kolekcja Komiksów Marvela #95 – Nick Fury, Agent SHIELD, Część 2

Jeżeli myślisz, że James Bond jest najlepszym superszpiegiem wyposażonym w najnowocześniejsze gadżety, to najwyższy czas, byś poznał przygody pułkownika Nicka Fury’ego, gdy za zarówno scenariusze jego przygód jak i za warstwę wizualną odpowiadał niejaki Jim Steranko.



Rozwodziłem się już nad tym, jaki wspaniały był pierwszy tom przygód Nicka Fury’ego, więc nie będę się tu powtarzał. Jeżeli chcecie sobie przypomnieć moją ocenę, znajdziecie ją pod TYM LINKIEM. Spokojnie mógłbym przekopiować część tej recenzji, głównie dlatego, że za 90% tego tomu odpowiada Jim Steranko i utrzymuje niezwykle wysoki poziom zarówno w warstwie graficznej jak i fabularnej. Dlatego postaram się nie powtarzać w tej recenzji (choć z pewnością będę powtarzał pochwały dla Steranko).

Fabularnie 95 tom Wielkiej Kolekcji Komiksów Marvela wypada niezwykle podobnie do pierwszej części (czyli tomu #80). Dostajemy zabawę konwencją i miliard odniesień do filmów, seriali i książek o superszpiegach pracujących dla supertajnych superorganizacji. Nie są to jednak wtórne kopie, które nużą po kilku stronach. Wyobraźnia Steranko serwuje nam zaskakujące (nawet po tylu latach) rozwiązania, niezwykle pomysłowe gadżety, dbając jednocześnie o to, by kadry w żadnym momencie nas nie nudziły. W pierwszym tomie Steranko wciąż nie miał moim zdaniem w pełni gotowego pomysłu na wizualne zabawy z Nickiem Furym (a i tak ogląda się ten tom z zapartym tchem). W drugim jest jeszcze lepiej i zdarzały się strony na których zatrzymywałem się tylko po to, by kilka razy prześledzić kadry, by zwrócić uwagę na tło, postaci na dalszym planie, perspektywę czy kąt z jakiego pokazywana jest akcja. Prawdziwymi perełkami są tu rozrysowane na 4 strony sceny walk, lub całe strony bez choćby jednego dymku (w latach 60.!!!!)

Steranko stworzył na tyle charakterystyczny styl opowiadając przygody Fury’ego, że od razu zauważymy zmianę, gdy tytuł na chwilę przejmie Roy Thomas i Frank Springer (4 numer). I choć widać, że obaj panowie próbowali utrzymać ducha Steranki bawiąc się cieniem, kolorami, perspektywą, to było to zadanie prawie niewykonalne. Nie znaczy to, że ostatnie dwa komiksy zawarte w tomie są złe – to tylko podkreśla, jak dobry jest styl Steranki. Warto wspomnieć jeszcze o tematyce tych pierwszych numerów „Nick Fury – Agent of S.H.I.E.L.D.”. Nie dość, że w „Strange Tales” mieliśmy zabawę konwencją w stylu „Man from U.N.C.L.E.”, to Nick Fury dodatkowo nagle znalazł się w „Zaginionym Świecie”, „King Kongu” i „Sherlocku Holmesie i Psie Baskerville’ów”. I choć te scenariusze wydają się absurdalne, to sprawdziły się świetnie, przynosząc dodatkową porcję humoru. A rozwiązanie intrygi w stylu Sherlocka Holmesa (i zagadki Potwora z Loch Ness jednocześnie) polecam jako prawdziwą perełkę na torcie.

Jak widać, uwielbiam oba klasyki wydane w drugiej połowie lat 60., ale to nie znaczy, że nie zauważam ich wad, które mogą niektórych czytelników odrzucić już po kilku stronach lektury. Wciąż mamy do czynienia z książką i całymi ścianami tekstu, narracją opisującą dokładnie to, co się dzieje na kadrze i wyrażaniem wprost motywacji każdej z postaci. To może męczyć i sprawia, że nie czytamy całego tomu na raz. Ale to może być też spora zaleta, szczególnie dla osób, które mają dosyć historii i tomów, które czyta się równie szybko, co zapomina.

Nie musisz być fanem Jamesa Bonda, by pokochać ten tom, nie musisz nawet być specjalnym fanem komiksów. Nick Fury – Agent S.H.I.E.L.D. to także świetny sposób, by raz, a porządnie zamknąć usta znajomemu, wielkiemu krytykowi sztuki, co to twierdzi, że komiksy to tylko ładne rysunki

OCENA: 5/6 
Wielka Kolekcja Komiksów Marvela Tom 95 - Nick Fury: Agent Shield, Część 2.
Tłumaczenie: Jacek Drewnowski
Strony: 192

Tańcząc z komiksami, czyli recenzencki twist #2

Druga brodata paczka z recenzjami komiksów wszelakich. Na linii startu stoją Batman, Druuna, Liga Sprawiedliwości, Obcy, Ed Brubaker, Suicide Squad oraz Wojna - wojna, która nigdy się nie zmienia.

Recenzja: Wielka Kolekcja Komiksów Marvela #94 - Hulk: Spalona ziemia

Przyzwyczajeni do pochłaniania historii o zielonym Hulku, otrzymaliśmy tom poświęcony nie tyle innej jego wersji kolorystycznej (np. szarej), co całkiem innej postaci, która stała się Czerwonym Hulkiem i w dodatku pałała nienawiścią do oryginalnego wielkoluda. Czy stworzenie kolejnego Hulka to dobry pomysł? I jak prezentują się jego przygody zawarte w 94. tomie Wielkiej Kolekcji Komiksów Marvela? Przekonajmy się.



„Spalona ziemia” kontynuuje historię zapoczątkowaną przez Jepha Loeba, który postanowił dać nam nowego Hulka - inteligentniejszego, kontrolującego swoje przemiany, czasem używającego broni i początkowo będącego złoczyńcą, współpracującym z M.O.D.O.K-iem i Leaderem. Wielką niespodzianką miało być wyjawienie tożsamości Red Hulka, który okazał się być generałem Thaddeusem „Thunderboltem” Rossem, znanym wrogiem Bannera, próbującym go pojmać od ponad czterdziestu lat. Sam pomysł obrócenia sytuacji i sprawienia, by osoba nienawidząca Hulka sama się w niego przemieniła jest ciekawy i daje scenarzystom sporo miejsca na zabawę konsekwencjami, dylematami moralnymi, a także świetną wymówką dla niezłej nawalanki dwóch wielkich mięśniaków. Zresztą wystarczy przypomnieć, że Czerwony przyjął się i jest często przez twórców Marvela wykorzystywany po dziś dzień. Nie ukrywam też, że zdecydowanie wolę Rossa jako Hulka, niż Betty Ross przemieniającą się w Red She-Hulk, czy Rainbow She-Hulk.



Ale odchodzimy od tematu. W „Spalonej ziemi” nie zawarto pierwszych przygód Czerwonego, tylko historię, która wydarzyła się po tym, jak Loeb przestał pisać Hulka. Tytuł przejął Jeff Parker i tworzył „redemption story” o tym, jak Red Hulk musi dowieść, że także potrafi być bohaterem, a przecież wszyscy herosi wciąż pamiętają go jako superzłoczyńcę. Niestety, choć sam pomysł jest niezły, to jednak okazuje się tylko wymówką do pokazania starć z Iron Manem, Thorem, Namorem czy „zwykłym” Hulkiem. Postawa bohaterów jest uzasadniona tym, czy już walnęli Red Hulka, czy jeszcze nie: jeżeli nie, to nie ufają mu i go nie lubią/nienawidzą; jeżeli tak, to „wciąż mu nie ufają, ale się przekonują” (nie liczymy w tej chwili Namora). Odkrywcze. I prawie odświeżające. Prawie.

W tomie od WKKM dostajemy nie tylko „Spaloną ziemię”, ale i dodatek w postaci numeru #30 Hulka, który niestety jest równie mało pomysłowy. Na Ziemię wraca jeden ze starych przeciwników Bannera i najpierw mierzy się z Czerwonym, potem oryginalnym, a na końcu obaj muszą połączyć siły, by go pokonać. Logiki brak, emocji brak – ot, kilka zabawnych kadrów. Nic więcej.


„Spalona ziemia” z 2008 roku nie stanowi zatem niezbędnego tomu dla fanów Bruce’a Bannera, ani nawet fanów porządnej rozwałki. Jeżeli miałbym odszukać jakiś powód, by jednak dodać 94. tom Wielkiej Kolekcji Komiksów Marvela do swojego prywatnego zbioru, to byłby nim fakt przedstawienia przygód Red Hulka polskim fanom, których polscy dystrybutorzy nie rozpieszczali w tym względzie (choć Egmont odrobinkę nadrobił, dając nam słaby tom "Thunderbolts"). No i efektowne okładki poszczególnych numerów, które jednocześnie potwierdzają jednak, że jedynym celem historii było pokazanie jak Red Hulk leje się z superbohaterami (lejo się, to komiksy się sprzedadzo).

Podsumowując: czytanie tego tomu nie boli, nie poraża wizualnie, ani fabularnie. Ot, szybkie czytadło na wolne popołudnie. Jak jednak będziecie woleli w tym czasie po prostu patrzeć się w sufit – nic nie stracicie.

OCENA: 2,5/6
Wielka Kolekcja Komiksów Marvela - Hulk: Spalona ziemia
Tytuł oryginału: Hulk: Scorched Earth
Tłumaczenie: Jacek Drewnowski
Strony: 184